Przepisy kulinarne

Podczas podróży za granicę, staramy się poznać typowe lokalne potrawy. Wracając czasami chcielibyśmy powtórzyć lub zaprosić przyjaciół i cieszyć się z nimi tym co nam najbardziej smakowało. Tylko, że nie wszystkie składniki znajdziemy w sklepie za rogiem i nie wszystkie przepisy są dostępne w książkach kucharskich wydanych w kraju. OTO SPOSÓB: zamówić produkty na naszej stronie internetowej. a przepisy, na życzenie prześlemy mailem

Więcej informacji

Co warto wiedzieć o szynce

Jesteśmy gotowi, odsłonić Państwu wszystkie sekrety prawdziwej szynki iberysjkiej i szynki serrrano. Aby wiedzieć jakie są między nimi różnice i zakupić właściwy towar, powinniśmy wiedzieć trochę więcej niż nazwę uznanej marki. W przypadku typowych hiszpańskich suszonych szynek, rasa świni, tuczenie jej żołędziami i hodowanie na wolności, na rozległych pastwiskach, ma ogromne znaczenie. Zapraszamy do zapoznania się z tym tematem na naszym blogu:

więcej informacji

Wysyłka do Polski

Tu nasuwa się pytanie: Kto sprzedaje delikatesowe produkty hiszpańskie? Gdzie kupić szynkę iberyjską lub serrano? Jeśli maja Państwo zamiar nabyć autentyczna szynkę hiszpańską, albo inny typowy produkt wystarczy znaleźć w internecie stronę: www.jamonarium.com. Wyjaśnimy po polsku, jak dokonać zakupu, ile dni zajmie wysyłka i jaki jest jej koszt? W Jamonarium mogą Państwo zrobić zamówienie online z wysłaniem do Polski. Od drzwi do drzwi z gwarancją jakości.

więcej informacji

Szynka hiszpańska jest skarbem gastronomicznym na skale światową.

Ferran Adriá - najlepszy szef kuchni

Últimos Posts

Świeża czerwona Papryka Piquillo

Papryka w diecie śródziemnomorskiej. Dlaczego jest tak ważna i ceniona?

Papryka jest jednym z głównych składników kuchni śródziemnomorskiej, szczególnie latem. Surowa lub gotowana, na oba sposoby jest pyszna; w przystawkach lub daniach głównych,  z rybami lub z mięsem. Jest to warzywo uniwersalne i pasuje do wszystkiego.

Dieta śródziemnomorska jest znana ze licznych korzyści dla naszego zdrowia. Jak powszechnie wiadomo, rośliny strączkowe i warzywa stanowią podstawę wielu dań; papryka w nich stosowana może być czerwona, zielona, żółta, łagodna, czy też pikantna … według gustów i upodobań. Papryka jest jednym z najbardziej popularnych warzyw, dzieki swojemu smakowi, wartościom odżywczym i właściwościom zdrowotnym. Kluczem do tego przekonania się do jej wyjatkowych zalet jest podstawowa wiedza o roli papryki w diecie śródziemnomorskiej i dlaczego tak bardzo ją cenimy.. Pozwólcie nam wyjaśnić kilka kwestii, na ten temat. Może znajdziecie coś interesujacego, na co wcześniej nie zwróciliście uwagi.

1. Papryka jest bogata w witaminy: A, C, D, E, K, i te z grupy B, ale zawiera również potas, wapń i magnez; ma niewielka ilość węglowodanów i sporo błonnika. Jak widać ta skromna roślina może mieć korzystne znaczenie dla naszego sposobu odżywiania.

2. Korzyści zdrowotne wynikajace ze spożywania papryki

  • Zmniejsza ryzyko chorób sercowo-naczyniowych,
  • Ma właściwości przeciwnowotworowe,
  • Pomoga w zwalczaniu problemów reumatycznych,
  • Wpływa na obniżenie poziomu cholesterolu,
  • Jest naturalnym środkiem łagodzącym kwasotę,
  • Uaktywnia korzystne enzymy wspomagające detoksykację organizmu; generalnie pozwala na zwalczanie wolnych rodników.
  • Niezależnie od funkcji prewencyjnej, odgrywa ważną rolę jako czynnik stymulujący w procesach trawienia, eliminując płyny z organizmu.
  • Ma również właściwości karminowe; efektywnie uczestniczy w zmniejszaniu flatulencji i wzdęć.

3. Wpływa na nasz nastrój! Tak, chociaż nie będziecie w to wierzyć, pomoga osiagnąć lepszy nastrój i zwiększyć naszą kreatywność. Dzięki swojej mocy stymulującej pozytywne nastawienie do życia, wyzwala wiekszą aktywność w pracy, lub w nauce.

Papryka Piquillo konserwowa

Papryka Piquillo konserwowa

Właśnie dlatego ten niedoceniany składnik codziennej diety jest szczególnie zalecany dla osób, których styl życia wymaga dużego wysiłku fizycznego lub umysłowego.  

Kolor, kształt i rodzaj papryki, którą zamierzamy spożywać, nie ma większego znaczenia. Najważniejsze jest wiedzieć, jakie są jej dobroczynne właściwości przy stosowaniu zdrowej i zrównoważonej diety śródziemnomorskiej. 

Jeśli po przeczytaniu całego artykułu, macie zamiar zadbać o swoje zdrowie, jedząc regularnie paprykę, proponujemy zacząć od wprowadzonej niedawno do sprzedaży online w Jamonarium – Papryki Piquillo w szklanym słoju 190 gr. marki Marzo.

Tapas w Castellón

Castellón – najlepsze miejsca do jedzenia tapas

Nikt mi nie odmówi racji, że bedąc w Hiszpanii warto wykorzystać  każdy pretekst, aby spróbować nowe, tapasy, odmienne od tych co podają w naszym mieście. Proponujemy wybranie sie na obiad lub kolację, w poszukiwaniu najlepszych tapas z klieliszkiem dobrego wina, albo z zimnym piwem. Jeśli znajdziemy takie miejsce blisko plaży, to pomysł jest nie do odrzucenia..

Wzdłuż wybrzeża Morza Śródziemnego natrafimy na wiele wspaniałych miast takich jak Barcelona czy Walencja, gdzie można spróbowac tapas. Ale dziś nie zajmiemy sie tymi  typowymi i znanymi miejscami, jeśli chodzi o kulturę tapas. Porozmawiajmy o Castellón, który jest mniej znany, ale jesteśmy pewni, że wszystkich mile zaskoczy.

Chcielibyśmy polecić kilka restauracji I barów wyróżniających się dobrym jedzeniem i pysznymi tapasami. Jeśli chcesz odkryć inną facetę tego miasta, pozwól nam poprowadzić się, a my zabierzemy Cię do jednych z najlepszych miejsc, gdzie można cieszyć się tą typowo hiszpańską tradycją.

LA SACRISTIA (c/Ximenez 7). Ta ładna restauracja znajduje się przy jednej z ulic, tuż obok teatru Castellón. Taras wychodzi na mały deptak, który jest bardzo przytulny latem. Wśród najpopularniejszych tapasów musimy wspomnieć o hamburgerach z wołowego ogona i kałamarnicy. Pełne menu obejmuje szeroki wybór bogatych i satysfakcjonujących potraw oraz tapasów różnych rodzajów, a także bogatą listę win. Jej strategiczne położenie w samym sercu miasta sprawia, że jest to idealne miejsce na tapas o przy każdej okazji i na każdą porę dnia.

ESTRAPERLO (c/Temprado 5). Ta przyjemna restauracja znajduje się w centrum Castellón i można tam zjeść w bardzo przystępnych cenach. Jej specjalnocią jest kuchnia baskijska, która zapiera dech w piersiach i zabytkowe staranne, dekoracje godne smaku antykwariusza sprawia, że podoba się wszystkim. Całość tworzy bliską i rodzinną atmosferę. Zaraz po wejściu serwowane są pinchos, dzięki czemu każdy może skosztować i wzbudzić ciekawość dla bogatej kuchni, godnej synnych Baskijskich kucharzy z Bilbao. Tego nie można przegapić!

TABERNA ROMERO (c/ Mayor 72) Ta nowoczesna tawerna znajduje się w samym sercu Castellón, bardzo blisko ratusza i innych ciekawych miejsc. Wyróżnia się tradycyjną, domową kuchnia ale w nowoczesnym stylu. Z taka sama starannoscia robi się tutaj tapas. Typowa gastronomia Walencji; doskonałe wina, dobre piwa i rozsądne ceny. Warto odwiedzić!

BOSKA KOMEDIA (c / Ximenez 2) Na koniec proponujemy jeszcze jedno odmienne doświadczenie kulinarne. W największym skrócie, aby wiedzieć o co chodzi. Tutaj, podczas przeglądania, lub czytania książki, można dostać kilka tapas i kieliszek wina. Jeśli jesteś smakoszem i lubisz czytać podczas jedzenia to być może Twój drugi dom. Trudno zdecydować, która z niepowtarzalnych tapas najbardziej zasługuje na uwagę. Wyśmienite tapas, dobre wina i kawas i cenne książki. Nic więcej nie brakuje do pełni szczęścia!

Jeśli lubisz dobre jedzenie i i zatrzymasz się w Castellón, nie wahaj się pójść za naszą gastronomiczną wycieczkę. Spodoba ci się!

Paella Valenciana

Paella to dar ogródów WalencjI dla świata

Paella od początku do naszych czasów

Paella, jako potrawa, ma długą historię, która pozwoli nam zrozumieć od jak dawna używano ryżu w rejonie Morza Śródziemnego i dlaczego  Hiszpanie, a nie Chinczycy wymyślili to genialne danie. 

Pola ryżowe

Pola ryżowe

Ryż  znany był w Europie od 330 roku pne, kiedy zostały przetarte pierwsze szlaki handlowe do Azji, a szczególnie do Chin. Jednakże w Hiszpanii nie uprawiano go aż do opanowania Półwyspu Iberyskiego przez Arabów w VIII wieku. Tak, czy inaczej to już ponad 1200 lat tradycji.

Pierwsze wzmianki o gotowaniu ryżu pojawiaja się w książce Sent Soví w roku 1324. Jest to przepis na ryż z mlekiem migdałowym. Później ukażą się informacje o wykorzystywaniu ryżu z podrobami w rosole. Stad już bliżej do wzbogacenia receptury o inne składniki, dostępne w ogrodzie i gospodarstwie. Już w tamtych czasach duże znaczenie miała zdolność ryżu do “pochłaniania smaków i aromatów”. Ta cecha będzie głównym powodem rosnącej popularności i uprawy tej rośliny na rozległych obszarach w okolicach Walencji i Tarragony.

Ryżowe żniwa

Ryżowe żniwa

W XVI w. Francisco de Paula Martí opublikowal w Walencji krótki traktat, w którym pokazuje, jak uniwersalny i sławny stał się ryż, bo ze wszystkim można go gotować “z mięsem, z rybami,  czy tylko z warzywami”.

Pierwsze wzmianki o paelli pojawiają się w rękopisie pochodzącym z XVIII wieku z przepisami kuchennymi pt „Pochodzenie paelli”. W tym źródle cennych informacji została wyjaśniona  różnica między „ ryżem katalońskim” i „ryżem z Walencji”  wraz z wyjawieniem kilku sekretów z przygotowywania.

Szczególny nacisk położony jest na pozornie proste zagadnienie; mianowicie jaki jest niezbędny warunek, aby paella, nie była zbyt sucha ani zbyt kleista.  W największym skrócie, tajemnica kryje się w proporcji ryżu do wody i oczywiście, w używanym do tego celu naczyniu, zwanym “paellera” (rodzaj glebokiej patelni). Ten aspekt przyrządzania  tradycyjnego dania jest kluczem do sukcesu. Żądni kulinarnej wiedzy smakosze, napewno trafią na wiele przepisów, gdzie całe to niełatwe zresztą misterium jest dokładnie wytłumaczone. Macie Państwo do dyspozycji:

Składniki - Paella z Owoców Morza

Składniki – Paella z Owoców Morza

  • Paella Valenciana (ryż, mięso kurczaka, mięso królika, zielona fasolka typu szparagowa, biała fasola, pomidor, szafran, papryka, oliwa z oliwek, sól i woda).
  • Paella de MariscosPaella z Owoców Morza (ryż, małże, krewetki, kałamarnica lub mątwa, langusty, zielona fasolka typu szparagowa, papryka zielona, papryka czerwona, pomidor, cebula, czosnek, szafran, bulion rybny, oliwa z oliwek, sól.
  • Paella Mixta – Paella Mieszana (ryż,, mięso kurczaka, mięso królika, krewetki, langusty, małże, kałamarnica lub mątwa, zielony groszek, pomidor. bulion rybny lub bulion z kurczaka, czerwona papryka, cebula, szafran, czosnek, pietruszka, oliwa z oliwek, cytryna, pieprz i sól).

    Składniki: paella warzywna

    Składniki – Paella Warzywna

  • Paella de Verduras – Paella Warzywna (ryż, zielona papryka, czerwona papryka, pomidory, karczochy, zielona fasolka typu szparagowa, zielone szparagi, cukinia, grzyby, czosnek, cebula. bulin z warzyw, szafran, oliwa z oliwek, pieprz i sól).

Jest w czym wybierać! Proszę tylko pamietać, że do tego dania nie należy dodawać chorizo, wyróżniającego się bardzo intensywnym smakiem, który zbytnio dominuje nad całą gamą pozostałych składników.

Danie zyskało duża popularność na terytorium Hiszpanii, a nawet poza jej granicami. Pod koniec wieku XVIII wieku, Belgowie znają ją i doceniają.

Największy sukces odnosi paella w gastronomii Walencji. Znaczne zwiekszenie spożycia tej potrawy w XIX wieku jest zwiazane z rozszerzeniem obszarów upraw ryżu na podmokłych terenach po obu brzegach rzeki Jucar i wokół Parku Naturalnego Albufera. 

Park Naturalny Albufera w Walencji

Park Naturalny Albufera w Walencji

Zbiory okazały się obfite i w kilkadziesiat lat później zainteresowanie  tą potrawą, daje się zauważyć w pobliskich prowincjach, takich jak Alicante, a wkrótce rownież na pozostych obszarach Hiszpanii.

W XX wieku, boom turystyczny w Hiszpanii sprawia, że w latach 60-tych, turyści przybyli z innych krajów, aby cieszyć się słońcem podczas wakacji, mają okazję spróbować paellę i szybko wpłyną na rosnacy  popyt. Klient ma zawsze rację, a więc nawet na obszarach, które nie znajdują się w pobliżu wybrzeża, można zamówić paellę w każdej restauracji. Jest tak również w przypadku Madrytu, który szczyci się  wieloma restauracjami, gdzie paella stanowi specjalność.

Paella Valenciana

Paella Valenciana

I tak, po trochu, ten kulinarny przepis podbija cały świat.

Salchichón de Vic - nagroda "´Coq d`Or" w 2015 r.

Casa Riera Ordeix; Salchichón de Vic najlepszy na świecie.

Dlaczego Salchichón de Vic i Fuet de Vic są tak wyjątkowe? Główna przyczyna to ponad 160 lat tradycji w produkcji kiełbas i wszystko pozostało bez zmian: takie same metody produkcji i suszenia. Czas zatrzymał się, ale na dobre. Wydaje się, że wrócilismy nagle do roku 1852.  

Salchichón de Vic; kiełbasa typu Salami

Salchichón de Vic; kiełbasa typu Salami

Cóż, przejdźmy do sedna sprawy. W tym artykule przedstawimy  jedną z najbardziej znanych na świecie, kiełbasę typu salami z Casa Riera Ordeix.  Ta firma produkuje Salchichón de Vic uważany za najlepszy na świecie. Zawsze byli wierni swoim katalońskim korzeniom i tradycjom, gwarantując najwyższej jakości surowce i dbałość o każdy szczegół podczas produkcji, co czyni je bezkonkurencyjnymi i nie do podrobienia. Najtrafniejsze okreslenia charakteryzujące Casa Riera Ordeix, to bez wątpienia hołdowanie tradycji, kunszt rzemiosła I niezawodna jakość.

Metody wytwarzania są sprawdzone od dziesiątek lat i wszystko wykonywane jest ręcznie, jak w przeszłości. Wieprzowina do produkcji pochodzi z własnych gospodarstw. Oni sama doprawiają mięso i suszą na wolnym powietrzu, w wielowiekowych drewnianych suszarniach. Podczas suszenia, wielokrotnie szczotkuje się ręcznie każdą kiełbasę, aby usunąć możliwą pleśń.

Salchichón de Vic gotowe do sprzedaży

Salchichón de Vic gotowy do sprzedaży

Temperatura i wilgotność są kontrolowane, a gotowy produkt zostaje starannie zapakowany w specjalny papier z logo firmy, natomiast niektóre luksusowe gatunki dodatkowo w drewniane pojemniki, co zapewnia lepszą konserwację. Na pewno znalazłoby się więcej ciekawych procedur w samej produkcji, ale są one trzymane w tajemnicy.

Należy dodać, że wszystkie te produkty mogą byz spożywane przez osoby chore na celiakię, bo żaden nie zawiera glutenu, laktozy, konserwantów ani siarczanòw.

Bardziej naturalny smak i zdrowsza kiełbasa. Niemożliwe!

Niektóre z najbardziej prestiżowych przedsiębiorstw, prowadzacych artykuły gastronomiczne, takie jak Harrods w Londynie, Galeries Lafayette w Paryżu, czy KaDeWe w Berlinie, oferują te specjały w ciagłej sprzedaży.

Producent chlubi się również zdobyciem wielu oficjalnych nagród i wyróżnień kulinarnych.

  • w Hiszpanii w 2002 roku, jego wędliny zostały uznane za produkty chronione oznaczeniem geograficznym (ChOG).
  • w 2009 otrzymali “Superior Taste Award Worldwide”, cenną nagrodę za wyroby o wyjątkowym smaku i jakości.
  • w  2015 roku nagroda “Le Coq d’Or”, przyznana przez prestiżowe czasopismo gastronomiczne “Guide des Gourmands”.

    Suszarnia: Benvinguts a Casa -Witamy w Domu!

    Suszarnia: Benvinguts a Casa -Witamy w Domu!

  • ICC Llonganissa Vic (ICC – Instituto Comunitario de Certificación – Publiczny Instytut Certyfikacji)  gwarantuje wysokie standardy jakości.

Jest to unikalna i polecana wędlina z najwyższej półki. Gdzie kupić online Salchichón de Vic z Casa Riera Ordeix?.

Benvinguts a Casa, po katalońsku znaczy Witamy w Domu! Taki napis widnieje na wejściu do fabryki Casa Riera Ordeix w Vic, którą zresztą można zwiedzać, bedąc w okolicach Barcelony.

Narazie zapraszamy do obejrzenia video: 

 

Peloton

TOUR DE FRANCE 2017 – Co jedzą kolarze podczas wyścigu?

Co jedzą kolarze podczas Tour de France?

Poszczególne etapy Tour de France są ogromnym obciążeniem dla organizmu. Dlatego właśnie prawidłowe odżywianie odgrywa istotną rolę dla organizmu, aby mógł funkcjonować z pełną wydajnoscią i regenerować się jak najszybciej. W jakiej mierze etap górski moze zaciażyc na  rezerwach staje się oczywiste, gdy porównamy średnie zużycie kalorii kiedy kolarz jedzie po równej płaszczyźnie, czy dla odmiany w górach.  Na płaskim terenie  zużywa średnio  6000 kcal dziennie, na etapie górskim to już około 8000 kcal, albo więcej, ile spala jego organizm.

Tour de France_mapa

Tour de France_mapa

Dlaczego tak jest? Na płaskim kolarze poruszają się zwykle szybciej i mają oparcie w peletonie, więc zużywają mniej energii. W przeciwieństwie do tego górach, potrzeba im więcej energii i przez dłuższy przeciąg czasu. A zatem, pobór kalorii gwałtownie wzrasta.

Tu nasuwa się pytanie: Jak powinien  odżywiać się zawodowy kolarz, aby mieć niezbędną energię, potrzebną na każdy dzień wyścigu.

Jeśli chodzi o przygotowanie się do nowego etapu, żołądek musi być wypełniony już od godzin porannych. Dlatego pierwszy posiłek jest najważniejszy, w ciągu całego dnia.

Trzy godziny przed rozpoczęciem etapu zaczyna się prawdziwe obżarstwo.  Do śniadania, na przystawkę podaje się:  chleb, ser, szynkę serrano o ibérico, dżem, miód, płatki owsiane, naleśniki, gofry, jogurt i owoce. Po czym uczestnicy uczty przechodzą do głównego dania z ziemniakami, makaronem, ryżem i jajkami pod różnymi postaciami: omlety, jajka na miękko, jajka na twardo, jajka sadzone, jajecznica itd itp. Nie powinno brakować takiego dania jak tortilla española; idealne połaczenie ziemniaków z jajkami.  Im lepszy kucharz, tym bardziej zróżnicowany i apetyczny posiłek moze zaprezentować z wszystkich tych pokarmów.

Dieta kolarzal

Dieta kolarza

Przed samym rozpoczęciem kolarze dostają jeszcze pożywne batony. Podczas wyścigu, udostępnia się im dwa dodatkowe, uzupełniajace posiłki: kawałek pasztetu, krakersy lub batony. Kiedy etap rozgrywa sie przy wielkim upale, cykliści potrafią wypić do 20 bidonów. Na godzinę każdy z nich powinien zapewnić sobie około 60 g węglowodanów i proporcojnalna ilość płynu (0,7-1l.). Gdy kolarz jest głodny lub spragniony, skutki mogą okazać się niebezpieczne.

  • Przed finałem, moga jeszcze ratować się puszką Coca Coli. Mieszanka kofeiny i cukru stanowi  błyskawiczny ładunek energii, ale efekty znikają równie szybko.
  • Na mecie, personel oferuje im napoje regenerujące o wysokiej zawartości białka i węglowodanów.
  • Po powrcie do hotelu, zanim kolarze poddadza się masażom, spożywają ponownie musli, banany i płatki śniadaniowe.

Wieczorem: rzeczywista nagroda po długim i męczącym dniu przychodzi w formie kolacji, gdy kolarze mogą wreszcie odpręzyć się. Posiłek z czterech dan zawiera oczywiście makaron, ziemniaki, ryby,  małe ilości mięsa, zazwyczaj z kurczaka i warzywa, czyli głównie węglowodany.

I zanim zgasną swiatła moją szansę, oddać się po kryjomu, najbardziej grzesznemu upodobaniu: czekoladzie.  O Boże! Tylko tego brakowało.

Tour de France - plakaty

Tour de France – plakaty

Jedzenie sardynek i koreczków anchois jest ekologiczne

Nie tylko w Hiszpanii sardynki w puszkach i koreczki anchois są bardzo popularne i cenione. Proponuję trochę historii dotyczącej Sardinophilii.

Sardela, sardynka i śledź

Sardela, sardynka i śledź

Pod jednym względem, sardynki mają złą reputację. Są cytowane w  porównaniach  jeśli  chodzi  o  transport  publiczny, lub przy opisywaniu dostępności wolnego miejsca na śródziemnomorskiej plaży  poprzez czesto powtarzane zdanie; że “…ktoś czuł się jak sardynka w puszce”.

Właśnie, tu należałoby wspomniec coś  więcej o samej puszce. Rok 1810 we Francji; z inicjatywy Napoleona Bonaparte, wynaleziono sposób na konserwowanie sardynek w puszkach.  Od tego momentu zostały one uznane za idealne, najbardziej dostępne pożywienie, nawet dla  najbiedniejszych. Pod koniec XIX wieku francuska Bretania zdobyła pozycję lidera na rynku konserwowania sardynek. Francja  miała monopol na te przetwory. Hiszpania i Portugalia wkrótce poszły jej śladem, odbierając jej hegemonię.

Jeśli spojrzeć dziś na puszkę sardynek, jest jasne, że przetwory te nie mają nic wsólnego z tym czym były dawniej: pożywieniem ubogich. Od pewnego czasu, niektóre ryby w konswerwie są uważane za rarystas i przysmak, w szczególności jeśli chodzi o sardynki i sardele, stosowane do produkcji “anchois”.

Są jedyną zakonserwowaną żywnością, która może okazać się lepsza z upływem czasu, pod warunkiem, że użyje się wystarczającej ilości dobrego oleju. Stają się ostrzejsze i intensywniejsze w smaku. Nigdzie nie docenia się tego faktu tak samo, jak w Hiszpanii. Która jest aktualnie największym producentem konserw rybnych. W Galicji,  połowy zaczyna się z początkiem lata, już w czerwcu, kiedy sardynki powinny być jędrne i lekko cierpkie w smaku. Przed włożeniem do puszek, ryby są starannie przebierane i skalowane.

Sardynki są bardzo zdrowe. Każda puszka dostarcza znacznej ilości wysokowartościowego tłuszczu, co czyni je idealnym źródłem kwasów tłuszczowych z grupy Omega-3. Jeśli już otwieramy puszkę sardynek, najlepiej jeść je w prosty sposób; podając jako kanapkę na chleb posmarowany masłem z dodatkiem świeżych pomidorów. Są dobre same w sobie I nie wymagają specjalnych zabiegów kulinarnych.

Mam też inną dobrą wiadomosc dla zwolenników sardynek. Naukowcy z AAAS (American Association for the Advancement o Science) przez lata nie robili nic innego jak przyglądanie sie sardynkom w oceanach. Badając potrzaski w sieciach i wykonując obliczenia na podstawie znalezionej ikry. Wynik: Naturalny rozwój sardynek nie jest zagrożony, wręcz przeciwnie populacja tych ryb ciągle rośnie, czego nie można powiedzieć o innych gatunkach.

Potwierdzili oni wcześniejsze informacje, że globalnie ilość drapieżników, takich jak dorsze i tuńczyki uległa ogromnemu spadkowi.

W ciągu ostatnich 100 lat zmniejszyły się o około dwie trzecie. Jednocześnie dwukrotnie wzrosły zapasy “ryb pastewnych”, takich jak sardynka i sardela. Są to ryby, które normalnie spożywane są przez największych drapieżników. Usuwasz drapieżnika, zostaje więcej tych które wcześniej padały ich łupem.

Ekologicznie

Szybki spadek populacji ryb drapieżnych wiązał się również ze wzrostem zdolności połowowej. Ta wzrosła z 1950 do 2010 roku o 54% i nie notuję się spadku w ostatnich latach. Przełowienie na naszych oceanów ma efekt podobny do sytuacji „kiedy kota nie ma, to myszy harcują”.Usunięcie dużych, drapieżnych gatunków z oceanu, spowodowało, że małe ryby znalazły idealne warunki do rozwoju.

Zatem naukowcy, którzy podjęli się najbardziej wszechstronnej analizy jaką kiedykolwiek przeprowadzono w zasobach ryb w morzach i oceanach świata i jak się one zmieniały w ciągu ostatniego stulecia radzą:

Zapomnij o tuńczyku i dorszu i wypełnij swój talerz sardynkami, sardelami oraz śledziami, jeśli chcesz pomóc w ratowaniu sytuacji ryb zagrożonych wyginięciem i jednocześnie dbać o swoje zdrowie.

Tarragona - rzymski akwedukt i amfiteatr nad morzem

Ciekawostki gastronomiczne – “Garum” ulubiona przyprawa Rzymian

Wieża Minerwy w Tarragonie

Wieża Minerwy w Tarragonie

Mam nadzieję, że Minerwa uchroni nas.” Rzymski setnik Vibio Manius wyrył to zdanie  sztyletem na ścianie wieży poświęconej bogini mądrości Minerwie. Tym  samym, nieświadomie zostawił dla potomności,  pierwszy na Półwyspie Iberyjskim napis łaciński. Był Etruskiem i nadzorował grupę żołnierzy, którzy budowali mury Tarraco (dzisiejszej Tarragony), Te z kolei są najstarszą w Europie konstrukcją rzymską, oczywiście poza Półwyspem Apenińskim. Rzymianie przybyli do Hiszpanii, aby tu pozostać.

W Tarragonie historia ujawnia się na każdym kroku: na kamieniach, w książkach, na ulicach i nabiera życia od nowa. Miasto wyspecjalizowało się w działaniach mających na celu rekonstrukcję swojej historii. Archeolodzy, historycy, pisarze, gawędziarze i liczni statyści pracują gorliwie, aby rozpowszechniać i udostępnić historię miasta i cywilizacji klasycznej, podczas imprez takich jak festiwal “Tarraco Viva”,który zakończył się w niedzielę 28 maja.

„Tarraco a Taula” jest stowarzyszeniem restauratorów z Tarragony, którzy w maja i pod egidą festiwalu “Tarraco Viva”  organizują dni gastronomiczne na temat tradycyjnej kuchni rzymskiej. Celem tego przedsięwzięcia jest pokazanie, że smaki i aromaty kuchni rzymskiej również mogą dostarczyć nam informacji na temat historii i kultury starożytnego Rzymu. Nasze podniebienie jest w stanie odkryć i docenić tę część przeszłości, jaka do dziś przetrwała w niektórych potrawach.

Restauracje które biorą udział w programie “Tarraco a Taula” starannie zaplanowały zasady na jakich opieraja swoja działalność. Nie pozwala sie na używanie składników lub przypraw, które nie były znane za czasów rzymskich. Każde menu degustacyjne i każde danie z osobna, kryją w sobie wiele godzin badań prowadzonych przez restauratorów, którzy żyją z pasją idee rekonstrukcji tradycyjnej kuchni rzymskiej.

Chcielibyśmy podzielić się z Wami wrażeniami z rzymskiego menu jakie mielismy okazję degustować w ostatnia niedzielę.

Szparagi w sosie "garum"

Szparagi w sosie “garum”

  • Gustatio (Przystawka)
  • Asparagi condiantur garum et vinum,
  • (Szparagi doprawione garum i winem)
  • Prima mensa (Danie glówne)
  • Minutal ex Praecoquiis cum Porcello
  • (Soczysty prosiak iberyjski z dynia i morelami)
  • Segunda Mensa (Deser)
  • Mel et coquitur sunt ficus in nucis
  • (Budyn z fig z miodem i orzechami)

W calym zestawie najbardziej nas zaintrygowało garum. W rzymskiej kuchni była to onegdaj standardowa przyprawa. Ten rybny sos używano zarówno do potraw słonych, jak też do słodkich i prawdopodobnie z taką samą częstotliwością, jak my obecnie stosujemy sos sojowy lub ketchup.

W następnym artykule podamy więcej szczegółów dotyczących “garum”, produkcji tej przyprawy w Hiszpanii w czasach rzymskich i sukcesu ponownego odkrycia starych receptur, aby powrócić do ich rozpropagowania.

Aby dowiedzieć się więcej o następnym rzymskim festiwalu historycznym, tego lata w Tarragonie, podajemy link: http://www.tarragonaturisme.cat/

Bedąc w Hiszpanii, nie zapomnijcie odwiedzić naszego sklepu w Barcelonie.

Pg. Sant Joan 181, Barcelona (**MAPA**)

Róża pasuje na każdą okazję

Kwiaty z szynki serrano

Kwiat z szynki serrano

Oto proste wskazówki w jaki sposób możemy wykonać szykowne, a raczej szynkowne i apetyczne róże. Ta, a po naszemu przystawka, wymaga niewielu składników, ale za to sporo czasu i cierpliwości oraz trochę zmysłu artystycznego. Efekt gwarantowany, rownież w sensie dekoracyjnym. Tylko, ze etap podziwiania szynkownych róż trwa bardzo krótko. Oprócz zdziwienia, czy rozbawienia, jakie wywołują na biesiadnikach, wzbudzają w smakoszach nieodpartą ciekawość i znikają ze stołu w oka mgnieniu. Ale taka jest właśnie ich rola. Bardziej niż radością dla oczu, mają byc zaspokojeniem apetytu. To jedyny kwiat, który nigdy nie zwiędnie, bo długo na stole nie pozostanie.

 

Składniki:

  • 2 cienkie plastry szynki iberyjskiej, albo szynki serrano na każdą różę,
  • paczka słonych paluszków, ale raczej z tych grubszych,
  • pęczek szczypiorku

Przygotowanie:

Bukiet w wazonie

Bukiet w wazonie

Bierzemy pierwszy plasterek szynki i zaczynamy zawijać go wokół  słonego paluszka ruchem zstępującym, tak aby za każdym zawijasem było widać trochę więcej szynki.  Nadajemu mu kształt kwiatu według własnych upodobań. Ten plasterek posłuży do wykonania  centralnej części kwiatu bardziej zamkniętej i może byc ułożony ściślej. Nasza róża zacznie  “rozkwitać” przy drugim plasterku, który imituje poszczególne płatki i powinien być fantazyjnie otwarty i w razie potrzeby wymodelowany palcami.

Na koniec należy kilka kwiatów umieścić w wysokiej szklance wypełnionej grubą solą, w którą je wkłuwamy.. Róże mogą być zrobione z wyprzedzeniem i zawinięte w folie aluminiowa, aby je przechować w lodówce, Do ostatniej chwili przed podaniem, nie zaleca się stawiać kwiatów w soli, ponieważ jej higroskopijność spowoduje zmiękczenie paluszków.

Pomysł ten można wykorzystać na każdą okazję jak np; urodziny, imieniny, bal maturalny, babski wieczór, męski wieczór itd itp.

Smacznego!

 

 

 

Świnie "Manchado de Jabugo" na pastwisku

„Maladua” szynka najdroższa na świecie

„Maladua” najdroższa szynka świata pochodzi z Hiszpanii i kosztuje 4100 € za cały udziec

Bez wątpienia “Dehesa Maladúa” jest najdroższą szynką na świecie. Została niedawno nagrodzona odpowiednikiem filmowego Oscara w dziedzinie zdrowego wyżywienia na BioFach w Norymberdze. Są to wiodące europejskie targi żywności ekologicznej, które decyzja jury przyznały tej wyjątkowej hiszpańskiej szynce, zaszczytną kategorię najlepszego ze wszystkich eksponowanych produktów. 

„Dehesa Maladua” najdroższa szynka świata.

„Dehesa Maladua” najdroższa szynka świata.

Wyróżniona szynka  pochodzi od rzadkiej rasy świń zwanej potocznie “Manchado de Jabugo”; Ta nieco ironiczna nazwa  odnosi się do ciemnych plam na skórze zwierzęcia (manchado – po hiszpańsku znaczy poplamiony).  Eduardo Donato jest założycielem i właścicielem firmy Dehesa Maladúa produkującej te szynki. Dzięki swojej inicjatywie z ekologiczną hodowla “plamistych świń” zdołał ochronić tę rasę przed wyginięciem. Było to 25 lat temu, kiedy osiadł w prowincji Huelva w południowo-zachodniej Hiszpanii.

Niepowtarzalny smak szynki “Maladúa” wiąże się z prostym  faktem, że świnie nie jedzą paszy dla zwierząt, ale wyłącznie naturalny pokarm z pastwisk. Donato posiada 80 hektarów “dehesa”, które obfitujących w  żołędzi i zieloną paszę w lasach Huelvy. Jakość jego produktów, zgodna z  z międzynarodowymi normami, została w Hiszpanii potwierdzona przez Ministerstwo – Departament Technologii Żywienia.

Kolor tej szynki jest ciemno-czerwony i błyszczący; jej tłuszcz jest biały i delikatny,  jej aromat jest intensywny, a smak zaskakuje, bo wydaje się słony i słodki zarazem.  

Szynka "Dehesa Maladúa"

Szynka “Dehesa Maladúa”

Rasa Manchado de Jabugo została dotknięta epidemią wirusa trzody chlewnej w 1958 r. roku.  Oprócz tego rolnicy nie doceniali jej wystarczająco, bo wymaga więcej czasu, aby osiągnąć dojrzałość i jest mniej płodna niż inne świnie iberyjskie. świnie Manchado de Jabugo potrzebuje do trzech lat, aby dojść do optymalnej wagi, podczas gdy inne znane odmiany mogą być przetwarzane na szynkę, gdy mają od 14 do 18 miesięcy. Na tym etapie niezbędne jest jeszcze kolejnych sześć lat, aby szynka była prawidłowo wysuszona i całkowicie dojrzała. Jest dodatkowy powód, dla którego uważano je za mniej atrakcyjne: świnie Manchado de Jabugo nie zawsze wyróżniają się ciemną pigmentacją kopyt, co stanowi najważniejszą cechę szynki Iberyjskiej, jak to potwierdza sama nazwa “pata negra”, czyli “czarne kopytko”, która stała się synonimem wysokiej jakości.

Donato troszczy się o swoje cenne okazy świń z wielkim zaangażowaniem; mogą poruszać się swobodnie, w poszukiwaniu pożywienia, po należących do niego lasach w sąsiedztwie rezerwatu biosfery Picos de Aroche UNESCO. Postanowił osiedlić się w tych stronach w 1990 roku, nabywając stary dom w Maladúa, małej wiosce zapomnianej przez Boga i ludzi, niedaleko Cortegana. W tym samym momencia postanawia intensywnie studiować temat racjonalnej i zgodnej z zasadami ochrony środowiska, hodowli świń i produkcji szynek. Do dzisiejszego dnia prowadzi praktycznie jednoosobową firmę wspierany tylko przez najbliższą rodzinę. 

Świnie "Manchado de Jabugo" na pastwisku

Świnie “Manchado de Jabugo” na pastwisku

Dostarcza on na rynek międzynarodowym mniej niż 100 szynek rocznie, a są sprzedawane na całym świecie. W sytuacji chronicznego braku najlepszej jakości szynki Iberyjskiej, takiej jak Maladúa i wysokiego kosztu produkcji, klienci godzą się płacić najwyższą cenę. Nie trzeba zapominać, że kupują unikalny produkt, a także przyczyniają się do chronienia rzadkiej rasy. Szynka Manchado de Jabugo smakuje wspaniale, ale jest również korzystna dla zdrowia, bogata w nienasycone kwasy tłuszczowe, w białko, witaminy B1 i B6 oraz minerały. Porcja 100 gramów naturalnej medycyny przeciw anemii, kosztuje około 50€.

Sałatka wiosenna

Sałatka Wiosenna

Sałatka warzywna ze szparagami, marynowaną papryką, tuńczykiem i majonezem z awokado.

Składniki na 4 osoby:

Sałatka wiosenna

Sałatka wiosenna

  • 1 puszka białych szparagów marki Marzo 230 gramów
  • 1 fasolka baby marki Marzo 220 g
  • 1 puszka marynowanej czerwonej papryki marki Marzo 340 g
  • 1 puszak kaparów Capucines marki Fragata 99G
  • 1 puszka oliwek marki Fragata 200 g
  • 1 puszka korniszonów marki Fregata 320 g
  • 1-2 puszki tuńczyka marki Yurrita 266 g
  • 2 średnie ziemniaki gotowane w łupinach 150 g
  • 2 gotowane marchewki,
  • 2 jajka ugotowane na twardo,
  • 1 duży albo 2 średnie dojrzałe awokado,
  • 1 cytryna,
  • Oliwa z oliwek 100 ml marki “Venta del Barón”,
  • 1 mała cebula 50 g.
  • Sól i pieprz do smaku.

Przygotowanie.

W przeddzień gotujemy ziemniaki w mundurkach i w osobnym garnku 2 jajka na twardo.

“Majonez z awokado” będzie podstawą naszej sałatki. Wybieramy  łyżeczką miąższ  z 1 dużego awokado 1  lub 2 średniej wielkości i przy pomocy miksera mieszamy z sokiem z cytryny, odrobiną soli i pieprzu i oliwą z oliwek. Można również użyć oliwę z puszki tuńczyka. Kładziemy majonez z awokado na dnie salaterki, gdzie będziemy przygotowywać sałatkę i uzupełniamy resztą składników. Kolejność nie ma większego znaczenia, ale szparagi i trochę papryki pociętej na paski, dobrze jest zachować na koniec. Posłużą nam do dekoracji dania.

W pierwszym rzędzie trzeba zdjąć skórę z ziemniaków i pokroić je w kostkę oraz umieścić w salaterce, razem z pokrojoną marchewką. Teraz otwieramy puszki i stopniowo dodajemy pozostałe składniki: kapary, fasolkę, paprykę marynowaną pokrojoną w kostkę, posiekane oliwki I korniszony, tuńczyk i 2 jajka na twardo rozdrobnione oraz 1 cebulę również drobno posiekaną (nieobowiązkowe)

Mieszamy starannie wszystkie składniki, tak aby  „majonez” pokrył je dokładnie. Gdyby ilość majonezu okazała się niewystarczająca, zawsze można dodać więcej oliwy z oliwek z odrobiną soku z cytryny. Jeśli brakuje któregoś z wymienionych składników, nie należy się  martwić,  bo to, co daje smak sałatce to tuńczyk, szparagi, oliwki, papryka, korniszony, oliwa i cytryną. „Majonez z awokado” może być zastąpione tradycyjnym majonezem.
Na wierzchu sałatki w formie gwiazdy układamy na przemian  białe szparagi  przeplatając paskami czerwonej papryki i plasterkami jajka. Danie jest gotowe aby pozostawić je w lodówce w przykrytym pojemniku i zabrać ze sobą na piknik.